De geboorte van Ava

Het is oktober wanneer ik voor het eerst een bericht krijg van Vera & Jorrit. Samen verwachten ze in het voorjaar van 2023 hun eerste kindje. Een wens waarvan ze niet zeker waren of deze vervuld kon worden. Vera komt uit een warm gezin en is een verloskundige vanuit het hart. Dag en nacht staat ze klaar om ouders bij te staan in een van de mooiste veranderingen in hun leven, de weg naar het ouderschap. 

Vermoeidheid blijkt nierfalen te zijn

Terwijl ze geniet van haar werk en haar niets teveel is raakt Vera vermoeid, in eerste instantie denkt ze nog dat het vast door de onregelmatigheid en haar enorme passie voor haar werk komt. Tot Jorrit aan de bel trekt en haar collega’s wanneer haar lichaam steeds meer signalen afgeeft dat het niet meer gaat. Ze krijgt steeds vaker last van hoofdpijnen die bijna niet onder controle te krijgen zijn om maar een van de vele klachten te benoemen. Al vrij snel na het eerste bezoekje aan de huisarts komt ze in een medische molen terecht. Al weet ze nog niet precies wat er aan de hand is haar medische kennis en de snelheid waarmee alles wordt uitgezocht geeft aan dat het niet een extreme vermoeidheid is. 

Al vrij snel krijgt ze de diagnose dat haar nieren op het punt staan het op te geven. Eigenlijk komt het er op neer dat ze zsm een niertransplantatie nodig heeft en ze vrij bovenaan de lijst komt te staan. Maar die lijst is lang en het gaat alles behalve goed met Vera. Het ziekenhuis geeft aan dat een direct familielid de meest geschikte donor voor haar zou zijn en haar eigen vader staat direct klaar om het leven van zijn dochter te redden. Ze gaan een spannende tijd tegemoet want voor beiden is dit niet zonder risico’s. Dat degene die haar het leven heeft gegeven nu ook haar leven zal gaan redden schept een nog diepere band dan ze al hadden. Voor Jorrit is het een zware periode die niet meer kan doen dan er zijn voor Vera en hopen dat alles goed afloopt. Gelukkig verloopt de operatie goed, hersteld haar vader goed en accepteert haar lichaam met de nodige medicatie de nier. 

Een nieuw leven op komst

Al een aantal dagen na de operatie voelt Vera hoe slecht ze zich heeft gevoeld nu de nier zijn werk doet. De artsen zijn vrij duidelijk, een zwangerschap zal heel risicovol zijn en het advies is om niet te lang te wachten na haar herstel. Vera en Jorrit’s kinderwens is zo groot dat ze besluiten ervoor te gaan, wel realiseren ze zich dat ze al heel blij mogen zijn als ze één gezond kindje in hun armen mogen sluiten. 

Ze kunnen hun geluk niet op wanneer ze die zo gehoopte positieve zwangerschapstest in hun handen hebben. Ze genieten van iedere groeispurt die hun kleine wondertje maakt. Ook de twintig weken echo gaat goed en ze geven gelijk in het ziekenhuis aan dat ze de geboorte graag willen laten vastleggen. Het ziekenhuis is heel stellig, de geboorte mag vastgelegd worden maar niet op de ok. Voor nu laten we het er even bij en wachten we af hoe de zwangerschap verder verloopt. 

Dat dit kleine meisje heel blij is om geboren te worden laat ze al zien op de echofoto’s waar ze zich goed laat zien en zelfs op een van de foto’s een kusje geeft. 

Dreigende vroeggeboorte 4 januari 2023

Vroeg in de ochtend laat Vera weten dat ze sinds een aantal dagen is opgenomen in het AMC. Kort samengevat gaat het met Vera en de baby niet zo heel goed. Ze heeft pre eclampsie  en hun meisje heeft moeite met groeien. Ze houden alles heel goed in de gaten maar ze moeten er vanuit gaan dat de rest van de zwangerschap spannend zal blijven. Ze kunnen niet in de toekomst kijken en de eerste stap is de 26 weken zwangerschap halen en daarna de tweede stap naar 28 weken. Op dit moment is ze 25 weken en 6 dagen zwanger en de verwachting is dat de baby voor 32 weken geboren zal worden. Nu we weten dat het risico heel groot is dat hun meisje snel geboren zal worden gaan we gelijk aan de slag om ons verhaal hogerop in het ziekenhuis neer te leggen. Gelukkig lopen we tegen de juiste mensen aan en wordt de keiharde NEE om een reportage te mogen maken op de ok een “misschien”. 

Een dag later op 5 januari krijgt Vera voor de zekerheid longrijping. De kans is rieeël dat hun meisje binnen nu en twee weken geboren zal worden. Het is nog niet 100% zeker dat het een keizersnede zal worden maar gezien haar gewicht en de toestand van Vera is de kans wel groot. Elke dag die voorbij gaat voelt als een zegen hoewel Vera en Jorrit er serieus rekening mee houden dat ze binnen nu en 1,5 week geboren zal worden. 

Een spoedsectio en een race tegen de klok volgt

Het is 14:23 uur dinsdag 10 januari wanneer ik een berichtje van Jorrit ontvang. Hij vraagt of ik richting het AMC wil komen want we hebben groen licht. Hoewel ik super blij ben dat we alle momenten, zeker nu voor ze mogen vastleggen raakt het me ook diep in mijn hart. Dit berichtje betekend dat Vera vandaag zal gaan bevallen met een termijn van 26 weken en 5 dagen. Ze weten nog niet hoe laat die dag de operatie zal plaatsvinden maar het team zal wachten tot ik in het AMC aankom. 

Binnen een half uur ben ik onderweg en rond 15:29 uur krijgt Vera nog magnesium toegediend. Een uur later geeft Jorrit me nog een tip waar ik het beste in dit enorme ziekenhuis kan parkeren. Niet wetende dat dit de reddende informatie was. Twintig minuten voordat ik aan zou komen in het ziekenhuis rij ik door een aanrijding in een file en NET op dat moment laat Jorrit weten dat de operatie over 20 minuten zal plaatsvinden. De adrenaline stijgt naar het hoogste niveau en na een aantal slopende minuten blijk ik vrij vooraan in de file te staan. Met een veel te hoge snelheid rij ik richting AMC. Jorrit geeft al aan dat de gynaecoloog, verpleegkundige en Jorrit zelf er alles aan doen om alles zo goed mogelijk te vertragen. 

Terwijl ik de parkeergarage van het AMC in rij geeft Jorrit aan dat ze gaan starten met de ruggenprik. De eerste de beste plek die ik tegenkom zet ik de auto neer en met een rotvaart ren ik de gangen door. De eerste de beste arts die ik tegenkom ( ik kijk schijnbaar heel wanhopig) geef ik aan dat ik NU naar de ok moet en ze is bereid mee te rennen. Echt zo fantastisch want niemand stelt vragen, iedereen heeft in de gaten dit is echt SPOED!

Aangekomen op de ok probeer ik te verbergen dat ik compleet buiten adem ben. Het lukt me nog net rustig te gaan staan en de gynaecoloog knikt en zegt lachend: “Fijn, gaat het? Dan kunnen we starten”. Vera probeert zich volledig op Jorrit te concentreren en Jorrit stelt haar zo goed mogelijk tot rust. We gaan dit doen, ze gaat het goed doen en jij komt hier ook goed doorheen blijft hij herhalen. De operatie gaat heel snel en voordat we het weten pakt de assistent gynaecoloog een piepklein meisje uit Vera’s buik. Gelijk kijkt ze haar mama aan en begint te huilen met gestrekte armpjes. Deze start met huilen dat is zo’n goed teken waar we alleen maar van hadden durven dromen. Alles gaat zo snel dat het voor Vera nauwelijks te bevatten is. Haar kennis zit haar in de weg en ze maakt zich vreselijk zorgen over wat er de komende uren zal gaan gebeuren. Ze weet hoe zwaar dit voor hun meisje zal zijn.  

Van geboorte naar opname op de IC

Na een hele korte kennismaking gaat ze gelijk met de kinderartsen mee. De verzorging van hun lieve kleine meisje gaat zo snel en geroutineerd dat eigenlijk niemand er op let dat ik er bovenop sta om alles zo goed mogelijk voor ze vast te leggen. Ze zijn zo geconcerteerd bezig dat het gelukkig niemand opvalt dat ik bijna knock-out ga. Veel te hard gereden, niet gegeten en iedere seconde aan Vera en Jorrit gedacht. Gelukkig is de route op de ok ruimtes in het land meestal gelijk en ik sta zo aan de mierzoete limonade om bij te komen. Vrij snel ben ik weer bij hun meisje en niet veel later mag ze in de couveuse nog even gedag zeggen tegen Vera en Jorrit.

Ze weten dat hun meisje de verzorging nu nodig heeft maar op dit moment geschieden van elkaar zijn doet heel veel pijn. Wanneer we naar de IC afdeling lopen zien we onderin het ziekenhuis de familie al bij elkaar zitten. Ze kunnen niet wachten dit kleine meisje te bewonderen maar hebben ook nog geen idee hoe heftig het allemaal is waar Vera & Jorrit doorheen zijn gegaan. Eenmaal op de IC gaat het gelukkig goed met d’r alleen is haar hartslag aan de hoge kant, maar dat is niet gek. Hoewel Vera zich goed voelt wil haar bloeddruk maar niet zakken. Dat betekend dat het voor Vera nog niet veilig is om naar haar meisje te gaan. Terwijl de familie al komt feliciteren merkt Vera dat ze het heel fijn vindt haar familie om haar heen te hebben. Ze heeft de warmte, liefde en aandacht nu nodig maar ook wordt het snel teveel en komen de tranen wanneer ze Jorrit huilend vertelt dat ze nu al ruim drie uur wacht om haar dochter te kunnen zien. Een moment dat je raakt tot diep in je hart. 

Na uren wachten worden moeder en dochter herenigd

Eindelijk komt het moment dat ze naar de IC mogen. Voor de familie is het moeilijk dat ze dit kleine meisje nog niet kunnen bewonderen. Heel begrijpelijk want het is ook niet voor te stellen hoe heftig het is voor hun meisje om nu mensen om zich heen te hebben. Ze spreken af dat ze echt de eerste zullen zijn die mogen kijken wanneer ze bezoek aankan. Eenmaal aangekomen op de kamer van hun meisje stelt de verpleegkundige voor om hun meisje huid op huid te leggen bij Vera. Wat er dan gebeurt is echt een van de mooiste momenten die ik in mijn werk heb gezien.

Hun meisje wordt bij mama gelegd en wanneer ze de huid van haar moeder voelt zakt de adrenaline en zakt haar hartslag. Dit meisje weet, dit is mijn mama, ik hoor papa, ik weet niet wat er gebeurt maar het is goed zo. Ik ga het redden. Bij dit moment is iedereen om Vera & Jorrit heen stil, ze genieten. Piepkleine vingertjes liggen tegen Vera’s borst aan en Jorrit laat steeds opnieuw weten aan Vera hoe trots hij op ze is. 

Langzaam wordt het tijd om ze rust te geven en te vertrekken. Rustig verlaat ik de kamer. Vandaag om 10 januari 2023 zijn Vera & Jorrit de trotse ouders geworden van een meisje met de naam Ava. Een meisje waar ze op slag zielsveel van houden, ze hebben nog een hele weg te gaan allemaal maar hun liefde voor elkaar geeft ze de kracht hier doorheen te kunnen. 

Lieve Vera, Jorrit & Ava het was een enorm voorrecht jullie te mogen leren kennen. De geboorte van Ava voor jullie te mogen vastleggen en jullie diepe liefde voor elkaar te mogen vangen. Hopelijk mogen de foto’s, het verhaal en de geboortefilm jullie de herinnering geven aan hoeveel sterke en krachtige momenten er waren en de geboortedag van Ava compleet maken. Bedankt voor jullie vertrouwen!

Liefs Mirjam     

Ook een geboorte fotograaf bij jouw bevalling?

Meer informatie over geboortefotografie:

Verder lezen:

error: Deze content is beveiligd