Een droombevalling of toch niet…

Door 19 juli 2018Geboorte

Een droombevalling of toch niet…

Voorafgaande aan de geboorte 

Vanaf 23 mei ging ik halve dagen werken omdat ik veel last had van mijn rug. Gelukkig geen bekkeninstabiliteit! Met een bekkenband om ter ondersteuning ging het op zich wel goed op het werk. Niet meer tillen, lang staan of met bedden slepen. Voornamelijk de lichte klusjes, medicatie uitdelen en visites lopen waren goed te doen.

Op 9 juni voelde ik de baby minder bewegen en kreeg ik een CTG in het ziekenhuis. Hieruit kwam niks bijzonders maar blijkbaar deed ik toch nog te veel. Het werd ook best wel zwaar. Het warme weer, het vele lopen op dagen dat ik werkte.  De gynaecoloog adviseerde om rustiger aan te gaan doen en na overleg met Ralph had ik besloten om mij op het werk volledig ziek te melden. Dit was ongeveer 3 weken voordat het zwangerschapsverlof in zou gaan. Ik was blij dat ik gedaan heb. Hierna was de baby een stukje actiever in de buik.

2 dagen voor de geboorte

Op 3 juli rond de avond. +/- 18:30 ging ik naar het toilet en had ik een bruin/rozige afscheiding. Het zag eruit als een laatste restje menstruatie. Daarbij ook buikkrampen. Omdat ik het niet helemaal vertrouwde belde ik de verloskundige op waarbij ik steeds op controle kwam. Zij adviseerde een warme douche, paracetamol en daarna in bed te gaan liggen. Zij zei dat de krampen mogelijk harde buiken waren. Dit had ik nog niet eerder in de zwangerschap gevoeld. Zo gezegd zo, zo gedaan. Ik plofte neer op de bank en deed niets meer….

1 dag voor de geboorte

In de ochtend van 4 juli veranderde de kleur slijm in mijn broekje. Met afvegen had ik een helder rode streep op het wc papiertje. Ook had ik een beetje krampen weer. Direct nam ik weer contact op met de verloskundige. Ze vroeg of ik binnen 15 minuten op de praktijk kon zijn zodat zij mij aldaar kon onderzoeken. Ik moest er wel rekening mee houden dat ik ook nog naar het ziekenhuis moest gaan voor verdere controle.
Ralph was werken dus belde ik mama op. Die was gelukkig thuis en reed met mij mee naar de praktijk. Ze controleerde mijn bloeddruk, hartslag van de baby, mijn buik en het verbandje wat ik in mijn broekje had. Ze kon hier ook niet zoveel van maken, ze waren niet afwijkend. Ze dacht dat het misschien een blaasontsteking was maar dit zouden ze dan controleren in het ziekenhuis. Ze belde met het ziekenhuis en vertelde wat mijn klachten waren. Om 14 uur moest ik mij melden in het ziekenhuis. Mama ging met mij mee.

Daar aangekomen was ik al snel aan de beurt. Ik werd voor ongeveer 50 minuten aangesloten op de CTG. Deze registreerde niets. Op zak met een receptje voor een antibiotica en de vraag of ik even langs de balie wilden gaan voor het maken van een telefonische afspraak voor a.s. maandag gingen we weer op weg naar huis.

Fieuw gelukkig dacht ik nog. Niets aan de hand op een blaasontsteking na dan. Maar ja, dat had ik al eens eerder gehad… De rest van de dag heb ik rustig aan gedaan maar het nabloeden werd ineens wel heel erg. Ik was ongeveer 2,5 uur thuis toen ik weer naar het toilet ging en zag dat de helft van het maandverbandje verzadigd was met bloed en mogelijk vocht. Ik belde opnieuw de verloskundige op gelukkig had ze nog steeds dienst. Die vond dit uiteraard ook vreemd en ging overleggen met het ziekenhuis. Enkele minuten later belde ze terug op dat ik verwacht werd in het ziekenhuis voor verder onderzoek. 

Ralph was werken, die had koopavond. Mama op de naailes en Ashley (mijn zus) wilde ik hiermee niet lastig vallen i.v.m. Liva die nu pas 2,5 week oud was. Gelukkig was er snel iemand anders die met me mee kon gaan. Niet veel later arriveerde Ralph ook toen ik net op de onderzoekskamer lag.

Aldaar werden weer verschillende onderzoeken gedaan. Ja hoor, zei de verloskundige nog. Dit is er een voor in de boeken! Het is vruchtwater. Oke… ik wist dus wel dat vruchtwater verliezen niet goed is, vooral niet in het stadium waar wij nu in zaten. 33 weken en 6 dagen. Onze kleine peanut (de bijnaam voor Mason toen ik zwanger was) moest het toch op zijn minst gaan uithouden tot de 37 weken. 

Ik vroeg aan de verloskundige wat dit dan nu voor ons betekende. Zij legde uit dat een bevalling op gang zou kunnen gaan komen. Dit kon 24 uur, 48 uur maar net zo goed enkele weken duren. Bleef peanut nog even lekker bij mama in de buik dan zou ik over 3 weken ingeleid worden met 37 weken ivm infectie gevaar. Betekende dit dan echt dat de vliezen al gebroken waren? Ja zei de verloskundige. Ik dacht nog maar hoe dan? Weeënremmers waren niet nodig aangezien ik 2 uur later 34 weken zwanger zou zijn. 

Tijdens en na de uitleg keek ik Ralph aan en ik zag ook de verslagenheid, teleurstelling en vast nog een hoop andere emoties in z’n gezicht. Ik barste in huilen uit. Dit kon toch niet waar zijn na een vrijwel probleemloze zwangerschap?! Ik werd naar de kraamafdeling gebracht en we hebben ons de hele avond down gevoeld. Zo kom je in het ziekenhuis ivm bloedverlies en zo word je verteld dat je vruchtwater verliest. VRUCHTWATER = FOUTE BOEL! Dat was het enige wat er op dat moment in mijn hoofd rond ging.

De nacht van 4 op 5 juli hebben Ralph en ik amper geslapen. Emoties en een hoop gepieker. Dit ging een hele onzekere periode worden. De maand augustus ging peanut al niet meer halen, hij zou hoe dan ook in juli geboren gaan geworden. Er spookte zo ontzettend veel vragen door mijn hoofd. Zou hij nog lang in de buik willen blijven zitten? Wat als hij nu al geboren word? Dan is het een premature baby. Zou dat wel goed gaan? Gaat hij hier iets aan over houden? Wat als ik ingeleid ga worden, word dit niet heel heftig door ineens weeën op te wekken? En de badbevalling thuis? Ja, die kon ik nu natuurlijk gaan vergeten. Had ik wel alles goed geoefend en al geleerd tijdens de hypnobirthing lessen? Hier zouden we immers nog 2 lessen van moeten volgen. Ralph maakte zich natuurlijk ook grote zorgen.

De dag van de geboorte

Tegen de ochtend van 5 juli voelde ik me nog steeds down. HOE KON DIT TOCH GEBEUREN??? Ik had eerder gedacht over tijd te zijn en pas met 41 weken ofzo te bevallen. 

Ik heb mezelf die hele ochtend onrustig gevoeld. Rommelige buik, buikkrampjes. Er werdt een CTG gemaakt omdat de buikkrampen wel aan blijven houden. Ik had kramp! Ik had het gevoel dat ik moest poepen en ik mocht dit van de verpleegkundige nog gaan proberen op het toilet. Gelukt.. alleen de krampen leken iets toe te nemen. 

Ik lag op bed toen ik opnieuw wilde opstaan voor te gaan poepen op het toilet. PLOP!! In mijn buik. Dit was een heel vreemd gevoel en ik voelde het warm worden in mijn onderbroek. Ik snelde naar het toilet en zag dat er ontzettend veel vocht was weggelopen. Ik belde en de verpleegkundige zag dit ook.. Ohja, veel vocht. Waarschijnlijk nog meer vruchtwater. Ik zal het aan de dokter doorgeven. Ik bleef nog even zitten want weer had ik het gevoel alsof ik moest poepen. Er kwam ook weer een beetje onlasting mee. Steeds als ik weer op wilde staan kwam er weer een beetje. Mijn darmen zullen wel van streek zijn. Ik had het gevoel alsof mijn darmen nu toch echt wel leeg moesten zijn maar de krampen bleven aan houden. 

Ik zat nog op het toilet toen ik ook misselijk begon te worden. Ik begon mezelf ontzettend beroerd te voelen. Naast de plotselinge hevige misselijkheid transpireerde ik ook ineens heel hevig. Op een of andere manier is het me toch gelukt om van het toilet weer op bed te komen. 

Ik ging liggen en Ralph en de verpleegkundige zagen dat ik echt pijn begon te krijgen van kramp in de onderbuik. De verpleegkundige had paracetamol meegenomen. Deze wilde ik innemen maar na 1 halfje te hebben ingenomen kwam het alweer omhoog. Braken lukte niet maar de neigingen waren er wel. Dan maar de paracetamol smelttablet. Dat lukte wel.

Ergens rond dit gebeuren heeft Ashley mijn zus ook nog gefacetimed. Ze zou nog het gips thuis gaan halen zodat we de gipsbuik wel nog konden maken. Ik zei nog dat ik het gevoel had dat we snel moesten zijn hiermee. Misschien ging het vandaag wel gebeuren. 

Ralph had stiekem al een beetje door dat dit zelfs regelmatig op kwam zetten. We pakte de weeën timer erbij. Plotseling moest ik weer naar het toilet. Ik wilde uit bed stappen maar voelde ineens dat ik ook van voren begon te duwen. PERSDRANG dacht ik direct. Dit zal toch niet waar zijn! Ik zei tegen Ralph ik heb het gevoel alsof ik moet persen, dat de baby eruit moet. Paniek dacht ik in Ralph zijn gezicht te zien die meteen op de bel duwde en nog de gang op ging voor hulp te halen. Ze gingen meteen een dokter halen. 

Zelfs nu registreerde de CTG geen harde buiken maar dat gevoel had ik ook helemaal niet! IK HAD BUIKKRAMP IN DE ONDERBUIK VERDORIE! De kramp in mijn buik nam qua pijn steeds een beetje toe. Ondragelijk is die niet geweest. Ondertussen arriveerde de gynaecoloog. Ze wilde voelden of ik al ontsluiting had. Ze voelde maar zei hierna niets. De krampen moest ik weg gaan puffen anders begon ik al te persen. Samen met Ralph en met behulp van de verpleegkundige begon ik te puffen toen ik paniek raakte. Deze drang, deze oer sterke drang daar kan je bijna niet tegen op! Volgens mij was de paniek in mijn gezicht af te lezen. Hoe moet Ralph zich op dit moment wel niet gevoeld hebben…

Ondertussen heb ik nog verschillende krampen weg gepuft, Ralph hoorde ik mee puffen en hij hield mij vast. Wat lief! De misselijkheid hield aan. De verpleegkundige nam een washandje en legde ze op mijn hoofd. Met mijn ogen gesloten voelde ik me een stuk beter. VOLLEDIGE ONTSLUITING! Paniek in mijn hoofd.. Dit bestaat niet, dit waren toch zeker geen weeën!

Voor mijn gevoel werden we in een razend tempo van de kamer af gereden richting de verloskamer. Ik zei nog tegen Ralph bel Mirjam op! Ik heb geen idee waar hij gelopen heeft. Naast mij, achter mij.. de hele rit heb ik met mijn ogen gesloten in bed gelegen. Ik voelde me nog steeds hartstikke beroerd. 

 We kwamen aan op de verloskamer. Mam moest weten dat ik op het punt stond van bevallen want niemand wist dit nog! Ralph belde mama nog op en zei dat ik volledige ontsluiting had. Mama was meteen overstuur. Ze vroeg of ze moest komen en ik zei nog dat ze thuis kon blijven. Ze ging dit toch niet meer halen. 

Ik moest gaan overschuiven van het normale naar een bed waar je op kan bevallen. Hoe graag ik dit ook wilde en hoe graag ik ook mee wilde helpen dit ging niet lukken..  Er kwam een kramp (ik had trouwens wel ineens meer rugpijn. Rugweeën?) eerste deze kramp weg puffen. Er vroeg nog iemand of het nu ging lukken. Nee zei ik het lukt me echt niet. Ik werd door een aantal mensen overgetild op een ander bed. Ik zag Ralph aan het voeteneind mijn benen vast nemen. Volgens mij belande ik hartstikke scheef op het bed en het lukte wel om zelf recht te leggen. 

 Met mijn handen had ik een kraamverband vast wat ik tussen mijn benen had liggen ivm al dat vochtverlies. Op dat moment stonden nog niet veel mensen aan het bed. Iedereen was druk in de weer om de kamer zo snel mogelijk klaar te maken. Ralph hoorde ik mee puffen en ik voelde zijn hand, denk ik, op mijn arm of in mijn hand. Het zijn allemaal vage herinneringen. 

HUH!! IK VOEL EEN HOOFDJE! Ik voel een hoofde zei ik nog. Ik kan me dit wel nog goed herinneren. Ik voelde een druk tegen het verband aan komen. Het voelde rond. Dit kon niet anders dan dat dit het hoofdje was. 

 Hierna ging alles zo snel.. Achteraf hoorde ik dat de artsen nog geen handschoenen aan hadden. Dat ze ineens rap achter het bed stonden. Ik voelde nog 1 keer een heftige persdrang en daar was hij dan. Onze kleine MASON om 10:43 geboren. Wat een situatie! Onwerkelijk hoe dit ging. Een roes….

Het was de bedoeling dat Ralph Mason eigenlijk aan zou nemen maar door alle hectiek op de kamer en de snelheid waarop Mason geboren wilde worden was dit niet mogelijk. Het gouden uurtje hebben wij ook niet gehad wat ik ook wel jammer vind. En de geboortefotograaf Mirjam? Zij heeft het jammer genoeg ook gemist. Ze was er snel maar toen was Mason al geboren. Helaas, hier was niets aan te doen.

De gynaecoloog heeft Mason wel op mijn onderbuik gelegd, die was bloot. Op dit momenten wisten we nog niet of het een jongen of een meisje was. Ik vroeg enige tijd later wat is het eigenlijk laat eens zien. Ik schoof een beentje opzij en zag een piemeltje. Een jongetje! 

Toen hierna de rust een beetje wederkeerde mocht Ralph de navelstreng doorknippen nadat deze uitgeklopt was. Trots dat hij was! En ik natuurlijk ook. Vanaf hier ben ik het weer bewuster mee gaan maken maar ergens was ik ook mezelf nog niet. Afwezig was ik. Ik zat al die tijd hiervoor in een soort van roes. Mijn telefoon werd aan de verpleegkundige gegeven die mij zo goed geholpen had al die tijd, dit was trouwens een stagiaire. Zij probeerde nog een paar mooie foto’s te maken waar ik heel blij mee ben!

Foto’s gemaakt door verpleging

Mason werd wat hogerop op mijn borst gelegd na het doorknippen van de navelstreng. Heel lang heeft hij hier niet gelegen want de kinderarts moest hem na gaan kijken. In een soort van couveuse werd hij verzorgd. Ralph ging erbij staan. En ondertussen waren gynaecologen nog met mij bezig. De placenta moest nog geboren word. 2 keer heb ik hiervoor geperst. Wat ging ik hiermee doen werd er gevraagd. Tsja, we hadden het er wel eens over gehad maar nog niet besloten wat precies. Ik besloot om het te willen doneren aan de speurhonden van de politie maar helaas wist niet niemand een nummer of dergelijke hiervoor. Uiteindelijk hebben we de placenta weg laten gooien.

Ondertussen komt een verpleegkundige binnen. Er staat een moeder heel overstuur op de gang!! Ik zei laat maar binnen komen. Ze vroeg nog of ik het zeker wist want ik lag daar natuurlijk nog met mijn benen gespreid. Maakt niet uit zei ik, laat haar maar binnen. Niet veel later stond ze op de zelfde kamer. Helemaal overstuur, kon niet geloven wat er gebeurd was. Ze vroeg aan mij hoe het met mij ging? Ze had duidelijk door dat ik er niet helemaal bij was. Achter af zei ze ook dat ik een vreemde blik had en heel koud aanvoelde. Ik zag er afwezig uit zei ze. Nu ik daar zo over nadenk had ik op dat moment geen enkele emotie. Natuurlijk was ik blij dat onze lang verwachte Mason er eindelijk was maar ik voelde nog niet veel.

Ik moest nog worden gehecht omdat ik 2 kleine mini wondjes had. Het werd verdoofd met een spray die een beetje pitste. Van het hechten heb ik vrijwel niets gevoeld terwijl dit een van mijn grootste angsten was maar op dit moment kon het mij allemaal niet meer zo interesseren.

Mason, Ralph en een groepje artsen reden naar een andere kamer. Hier ergens moet Mirjam Ralph getroffen hebben en is zij kunnen beginnen met haar reportage. Mam zei dat Ashley ook mee was gekomen en overstuur was. Ik zei laat maar komen! De verpleegkundige vond dit echter toen nog geen goed idee. Ik moest even rust nemen. Niet veel later mocht ze dan toch de kamer op.

Wat een moment dat we met zijn 3en waren. Zij waren emotioneler als ik. Ik had dit echt nog niet laten landen. Het leek wel alsof ik nog steeds emotieloos was. Het rare was dat ik me direct na de geboorte van Mason opgelucht voelde. Ik was niet meer misselijk, krampen waren weg en ik voelde me gewoon weer goed! Ik zat op de verloskamer inmiddels ook alweer aan het ontbijt. Hoe voel je je? Vroeg Ashley. Prima zei ik, niks aan de hand! Alsof ik zojuist niets bijzonders had meegemaakt.

Tijdje later werd ik naar de neonatologie gebracht door dezelfde gang als dat we gekomen waren. Oke… hier ben ik 1 uur geleden dus ook al doorheen gekomen zonder dat ik wist hoe het hier überhaupt uitzag.

Ralph en Mason al op mij aan het wachten op de kamer. Eindelijk konden wij samen zijn! Ik vind het zo ontzettend jammer dat ik niet samen met Ralph heb kunnen meemaken en ervaren wat zij in de tussentijd met Mason gedaan hebben. En Ralph niet in de buurt  was toen ik nog verder geholpen werd om mij te steunen. 

Na de geboorte van Mason

Terwijl ik dit allemaal schrijf lopen weer tranen over mijn wangen. Nog steeds heeft dit nog geen plekje gekregen en het zal nog wel even duren. Veel praten en de tranen laten rollen lucht al veel op. Ik zit er ook nog best mee dat veel dingen die wij nog wilden doen / op de planning hadden staan niet meer zijn gelukt. Ashley wilde nog een belly bowl gipsen en die zou ik dan door iemand laten beschilderen, we wilde nog een buikschildering gaan maken komende week, ook wilden we nog gaan oefenen met de camera na de fotografiecursus. Wilden van Ralph en mij nog leuke foto’s maken nu mijn buik t.o.v. de shoot met Ashley die Mirjam heeft gefotografeerd weer flink gegroeid was. Kleertjes wilden wij nog gaan halen want die hadden wij niet genoeg. Thuis zat alles nog verpakt in plastic.

Ik vind het ook zo jammer dat de hele periode en de bevalling zelf niet vast gelegd is. Ik weet bepaalde dingen gewoon niet meer of ze zitten ergens in mijn gedachten vaag op de achtergrond. Met foto’s had ik gehoopt dingen weer te kunnen herinneren enz. Het is helaas niet anders. 

Iedereen die Mason komt verzorgen weet dat het allemaal heel erg snel gegaan is bijna iedereen benoemt dit ook als ze kennis maken met ons. Gelukkig is iedereen heel lief voor ons en begrijpen zij ook wel dat ik er nog moeite mee heb. Het is niet te zien, ik voel mezelf lichamelijk hartstikke goed, nergens last van maar emotioneel gezien moesten ze eens mijn binnenkant kunnen zien…

Ralph had ik nog gevraagd of hij de volgende dag de stagiaire nog wilden gaan zoeken. Ik heb zoveel steun aan haar gehad dat ik haar echt nog heel graag wilden bedanken. Voor ik het gezegd had stond ze al uit zichzelf op onze kamer. Het is vreemd maar ik was zo blij om haar te zien! Mijn ogen schoten vol en ik werd direct weer emotioneel. Ik vertelde haar dat ik zo enorm veel steun aan haar heb gehad. Dat zij mij steeds weer wanneer ik paniek raakte, omdat ik moest persen terwijl dit niet mocht, mij weer uit die paniek wist te halen en rustig kreeg. Zij vertelde mij dat ze aan mij zag dat ik pijn had maar geen harde buiken voelde. Dat vaker aan mijn buik gevoeld had. Dit heb ik niet eens meegekregen. Ze vond het zo knap dat ik op een of andere manier toch rustig bleef onder dit alles. Blijkbaar is de paniek in mijn hoofd zo niet bij andere overgekomen. Later bleek dit een stagiaire van de verloskunde te zijn die 2 weken op de afdeling was om mee te lopen. Ik heb haar niet meer op de afdeling gezien, ik had haar graag nog een lief kaartje willen geven.. Alsof ik dat nodig heb om het te verwerken en een plekje te kunnen geven. 

De gynaecoloog kwam ook nog langs. Heeft nog eens verteld wat er allemaal gebeurd is en hoe bijzonder het is om zo snel te bevallen. Vooral van een eerste kindje maar dat dit ook heftig is. Ik heb al die tijd geroepen dat ik graag zo’n bevalling als mama wilden. Die is 3 keer in 2 uur bevallen en had ook alleen buikkramp. Achteraf blijkt het dus helemaal niet fijn te zijn. Ja de pijn enz. blijft je bespaard maar daar blijft het ook bij. Er is zelfs iemand geweest die zei dat het een droombevalling is zo op deze manier. Nou, ik denk daar nu wel anders over.

Ralph gaat zijn ervaring en verhaal ook nog uitwerken. Hij weet zoveel andere dingen als ik en heeft momenten heel anders ervaren. Ik ben benieuwd hoe hij dit allemaal beleefd heeft en wat ik allemaal gemist heb.

En hoe gaat het met Mason?
Gelukkig doet deze kleine beresterke jongen het ontzettend goed voor zijn leeftijd. Zijn bloedsuikers waren allemaal prima in orde. Hij had een infuusje gekregen ivm antibiotica omdat nog niet duidelijk was of ik nu de streptokokken bacterie bij me droeg. Zijn voedingen houd hij helaas nog niet binnen dus hij kreeg een sondevoeding voor bij te voeden. Ik wil graag borstvoeding geven. Zijn zuig reflex is nog niet volledig ontwikkeld dus ook dit zal tijd nodig gaan hebben. Kolven doe ik wel aan zodat de borstvoeding wel op gang gaat komen. De temperatuur regelen lukt uiteraard ook niet. Daarom ligt hij in een warmte bedje.
Dit zijn dan toch weer lichtpuntjes, ik ben trots op Mason!

2 dagen na de geboorte

Ik kan nu doen wat ik 2 dagen lang niet heb gedaan. Ik heb enorm gehuild tot snikken aan toe. Alle emoties kwamen eruit. Het kwam allemaal los toen een afdrukfout op het geboortekaartje bleek te staan. Ging dan nu ook echt alles mis?! Ik werd zo intens verdrietig. Gelukkig was Ralph bij me. Samen hebben we enorm gehuild. Wat een opluchting! Begint het verwerken dan nu toch al?

Mason doet het ook zo goed. Zelfs de verpleging is trots op hem. Ik begin ook steeds meer genieten van dit kleine hummeltje en kan uren naar hem kijken. Dit vrolijkt mij weer op en zo denk ik aan de minder leuke dingen / ervaringen. Het is nu eenmaal zo.. Sinds vandaag houd hij zijn voedingen sinds de middag wel binnen. De voeding word weer beetje opgehoogd. Het zuig reflex begint ook te ontwikkelen door fingerfeeding, toch proberen aan te leggen aan de borst enz. Morgen gaat het vast weer een stukje beter! Ja, ik kan langzaam aan steeds meer genieten van de momenten.

Wat zalig… Ik ben verliefd!

Foto’s gemaakt door Pure Life Geboortefotografie

zwanger-geboorte-geboorteverhaal-geboortefotograaf-geboortereportagezwanger-geboorte-geboorteverhaal-geboortefotograaf-geboortereportagezwanger-geboorte-geboorteverhaal-geboortefotograaf-geboortereportagezwanger-geboorte-geboorteverhaal-geboortefotograaf-geboortereportagezwanger-geboorte-geboorteverhaal-geboortefotograaf-geboortereportagezwanger-geboorte-geboorteverhaal-geboortefotograaf-geboortereportagezwanger-geboorte-geboorteverhaal-geboortefotograaf-geboortereportage

Pure Life Geboortefotografie – Mirjam Cremer

Birthphotographer and writer of Birth Stories

Gespecialiseerd in zwangerschap-geboorte-newbornfotografie

9 Reacties

  • Vivian Kivits - Heuts schreef:

    Wow Michelle.. Wat een heftig verhaal! Heel veel sterkte met het verwerken ervan..
    Geniet van jullie zoontje!

  • Audrey schreef:

    Wauw michelle, ook mij lopen de tranen over mijn wangen, wat mooi geschreven wat ben jij een mooie sterke vrouw en moeder geworden. Zo trots op jou, geniet van je man en knappe kleine mooie prins. Wens jullie een heel mooi en gelukkig leven samen, jullie verdienen het ?

  • Yvonne Brouns schreef:

    Hallo Michelle en Ralf , vol emotie lees ik jullie verhaal ongelofelijk wat een achtbaan . Hoe moet dit voor jullie niet zijn geweest !! Gelukkig is met kleine stoere Mason alles goed, wat een vechtersbaas, goed zo jongeman !! Ik hoop dat jullie nu heerlijk kunnen gaan genieten van jullie gezin , en alles een plekje kan geven,. En je verhaal zul je nog wel menige keer moeten vertellen, want dit is echt zo bijzonder !! Veel liefs en dikke kus voor deze dappere mama en papa ❤️

  • Ashley schreef:

    Wat een mooi verhaal michelle , ik ben ook aant huilen hier , zelf in september met 34weken bevallen

    T ging bij mij allemaal minder snel maar heel heftig dit te lezen want die emoties die je beschrijft voelde ik ook , alleen pas nadat Romee 3 maanden was
    En nu nog steeds wel moeite mee soms

    Het is niet hoe t hoort te gaan , dat vond ik wel heel moeilijk
    Maar ik zou haar niet willen inruilen , of pas later hebben willen ontmoeten , voor geen goud!

    Geniet want voor je t weet ks Mason al bijna 1 jaar

  • Patricia schreef:

    Lieve Chelle en Ralph,jullie doen t zo goed. Blijf vertellen en genieten van jullie mooie zoon. Het heeft gewoon zijn tijd nodig om t allemaal een plekje te geven. Dikke kus voor jullie xxx

  • Femke schreef:

    Ongelooflijk Michelle en Ralph, wat een achtbaan! Niet verwacht dat we het einde van de cursus niet allemaal zouden halen, Jonna vertelde vanavond over de komst van Mason. Van harte gefeliciteerd met jullie zoon, heel veel liefde, geluk en gezondheid gewenst allemaal. En wat goed dat je zo van je afgeschreven hebt! Geef het allemaal maar wat tijd. Hopelijk sterkt jullie kanjer goed aan en kan het grote genieten snel beginnen/uitbreiden. Veel liefs, Kris en Femke

  • Miranda turnu schreef:

    Wat een heftig verhaal meid maar wat heb jij en je mannetje goed gedaan wat gaat die tijd snel ik wist nog toen jij geboren werd en nu ben je zelf al een trotse mama geniet er samen van dikke knuffel voor jullie ?

  • Marieke van der mije schreef:

    Jeetje meid wat een heftig verhaal zeg!erg knal dat je je zo kranig hebt gehouden in de uren dat je je zo beroerd voelde.gwniet maar lekker van jullie kleine hummeltje en laat alles maar lekker over je heen komen!gefeliciteerd met de kleine mason beide!

  • Rebecca schreef:

    Hoi,

    Geniet van jullie zoon !
    Als ik het lees gaan de tranen over mijn wangen en vooral van mama die verteld over haar gevoelens en mij direct confronteerd met die vergeten momenten !
    Jullie bevallingsverhaal is namelijk bijna hetzelfde als die van mij/ons en het gevoel van wat gebeurt er nou allemaal en de momenten daarna lopen bijna parallel!
    Medina is nu ruim 7 en ook geboren met 34 weken en met 1 pers
    Geniet !

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.