fbpx

Wanneer angst veranderd in trots – de geboorte van Levi

Door 2 september 2017 Geboorte

Het is 15 augustus 2017 rond 03:00 uur wanneer ik op het punt sta om naar huis te gaan, na een hele mooie geboorte in Tilburg. Net op het moment dat ik het geluid van mijn telefoon weer aanzet komt een berichtje binnen van mijn collega. Ze is inmiddels ruim 30 weken zwanger en is begonnen aan de laatste werkweken voor haar zwangerschapsverlof. De laatste weken waren niet eenvoudig voor haar, met de nodige complicaties in de zwangerschap en twee korte ziekenhuisopnames. Regelmatig hebben we de afgelopen weken besproken dat het wellicht verstandiger is om niet meer te werken tot na de bevalling. Maar als je als fotograaf het moment mag vastleggen waarop een bekende van je schooltijd voor het eerst mama wordt, en de klik zo sterk voelt met haar en haar man, dan is het heel lastig om een verstandige keuze te maken. 😉

Uit de berichtjes merk ik dat ze huilend thuis zit. De geboorte van het eerste kindje van Dandy en Elisa kondigt zich aan en ze merkt aan alles dat ze te zwak is om de auto in te stappen. Wanneer Elisa die avond rond 20:30 uur aan familie laat weten dat de geboorte nu wel een keer mag starten breken haar vliezen. De start is gemaakt. Spannend! Ze voelt een grote onzekerheid, kan ze het aan, gaat het haar lukken? Elisa heeft al behoorlijke weeën sinds 23:00 uur die avond. Rond 01:00 uur in de nacht heeft ze 2 centimeter bereikt. De reistijd voor mij is nog 1,5 uur dus veel tijd om te overleggen is er niet. Ik verzeker haar dat dit overmacht is en snel vertrek ik in plaats van huiswaarts naar Dandy en Elisa. Dandy laat me weten dat ze ongeveer 5 à 6 centimeter ontsluiting heeft. Na de controle van de verloskundige wordt besloten direct naar het ziekenhuis te gaan en ze komen daar aan rond 04:15 uur. Dandy geeft me ook nog een korte route en het kamernummer door om in het ziekenhuis bij de verloskamer te komen. Na deze informatie probeer ik geen tijd meer te verliezen en vertrek direct. De navigatie geeft aan dat ik rond 04:45 uur bij Dandy en Elisa zal zijn. Gelukkig hebben ze er alle begrip voor dat Shirley onder deze omstandigheden niet in staat is om te rijden en te fotograferen.

Onderweg houdt Dandy mij zo goed mogelijk op de hoogte en ik kom zelfs iets eerder aan dan gepland. Het is rond 04:30 uur wanneer ik via de nachtingang het ziekenhuis binnenkom. In mijn gedachten schat ik dat Elisa inmiddels op ongeveer 8 centimeter zit en ik probeer de route te volgen die me is aangegeven. Alleen de plek waarop ik een lift verwacht leidt me naar een gang met alleen maar gesloten deuren. Ik probeer een verdieping naar boven te lopen maar ook daar kom ik alleen maar gesloten deuren tegen … Zo probeer ik deze route tot driemaal opnieuw te lopen en steeds kom ik voor gesloten deuren … Inmiddels krijg ik een berichtje van Dandy om 04:39 uur dat Elisa bijna klaar is om te beginnen aan de laatste weeën. Wanneer je dan alleen maar tegen gesloten deuren aanloopt is dat niet echt een moment om rustig bij te blijven, maar er zit niets anders op. Ik besluit om direct te stoppen met zoeken en wanneer ik een afdeling binnenkijk en iemand zie die nachtdienst heeft, klop ik zo snel mogelijk op de deur. Snel maakt ze open en vraagt of ze me kan helpen. Ik probeer uit te leggen dat ik zo snel mogelijk naar de verloskamer moet komen en ze is zelfs bereid met me mee te lopen. Snel rennen we de gangen door en niet veel later om 04:45 uur kom ik binnen op de verloskamer waar Elisa en Dandy zo hard aan het werk zijn.

Aan alles is te zien hoe spannend Elisa het vindt. Ze werkt zo ontzettend hard om de angst niet de overhand te laten nemen. Dandy probeert haar zo goed mogelijk te ondersteunen en volgt de instructies van de verloskundige goed op. Haar verloskundige voelt Elisa gelukkig goed aan en weet vakkundig Elisa’s gedachten bij de geboorte te houden en de rust te bewaren. Samen gaan ze die laatste zo heftige weeën aan. Vanaf de zijlijn lijkt Elisa wel geboren om te bevallen. Na een paar keer oefenen heeft ze de techniek van het persen al onder de knie. Zonder dat ze het in de gaten heeft voelt ze haar lichaam perfect aan. Gelukkig maar, want dit kindje wil geboren worden en snel ook. Niet veel later is het hoofdje al te zien en een aantal weeën later om 05:15 uur wordt er een prachtig mooi en gezond jongetje geboren die de naam Levi mag dragen. Emotioneel pakt Elisa haar zoon aan en haar gezicht straalt van dankbaar en trots. Ze heeft het gedaan, op eigen kracht, zonder pijnmedicatie. Dandy kijkt vol trots naar Elisa. Wat een enorme prestatie heeft ze geleverd en wat is hij mooi. Van alle kanten wordt hij bekeken; de kleine vingertjes, zijn lange wimpers, die kleine teentjes. Hij is gewoon perfect!

De kamer vult zich met liefde voor dit nieuwe leven. We leggen alle momenten vast. Blij en gelukkig dat het gelopen is zoals ze zo graag wilde, verlaat ik rond 08:00 uur het ziekenhuis. Een nacht waarin Nederland sliep, zich misschien omdraaide om weer verder te slapen, is de nacht waarop dit jongetje is geboren. Hij is terechtgekomen op dat ene plekje waar hij zo welkom is en waar zo naar hem is uitgekeken. Een plekje in een gezin waar hij intens welkom is, een plekje waar ieder kind recht op heeft.

Lieve Elisa en Dandy, in een record tempo hebben jullie samen een enorme prestatie geleverd. Jullie liefde voor elkaar en de onvoorwaardelijke steun die jullie elkaar geven was te voelen tijdens de geboorte van Levi. We wensen jullie heel veel geluk samen, bedankt voor jullie vertrouwen dat ik dit prachtige moment voor jullie mocht vastleggen.

– Liefs Mirjam –

4 Reacties

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.