Wanneer een kinderwens niet vanzelfsprekend is – deel 7

By 7 januari 2018Kinderwens

Een hele tijd geleden had ik met Mirjam afgesproken bij onze laatste poging tot het verkrijgen van eicellen dat we deze blog zouden maken. Zodat er voor mijn gehele omgeving duidelijkheid kwam. Stiekem ben ik deze pas gaan schrijven op het moment van de positieve test omdat we de kans op het krijgen van een kindje dvm een draagmoeder in het buitenland nog niet hadden opgegeven.

Zoals eerder in de blog besproken hebben we in een van de ziekenhuizen intensief contact gehad met mede stellen waarbij een kinderwens ook niet vanzelfsprekend was. Lieve Lieve dames, ik heb me aan onze deal gehouden. Ik heb minstens 5 mensen geattendeerd op het feit dat een directe vraag naar een kinderwens erg pijnlijk kan zijn. Enkele van jullie waren niet meer in staat om te werken mede door de angst dat ‘’de vraag’’ gesteld ging worden. Ontweken feestjes, konden het niet opbrengen om naar zwangere vrienden te gaan, ontweken social media zodat je niet getagged ging worden in een berichtje wie volgend jaar zwanger zou worden. Vele van jullie begrepen niet dat ik als verloskundige kon blijven werken. Voor mijzelf is dit echter echt niet moeilijk. Ik kan het heel goed los zien, mijn eigen kinderwens met dat van anderen. Ik was zelfs (op een paar kleine deukjes na) immuun voor de vraag. Indirect was de vraag of ik het bijzondere proces van zwangerschap en geboorte zelf had meegemaakt.

Meer dan eens wilde ik de handdoek in de ring gooien en ik kan het nog steeds niet bevatten. IK BEN ZWANGER! Van een kindje van ons eigen DNA en dat groeit in mij. De hoop hierop hadden we gewoon niet meer. Het was een moeilijk begin en ergens durf ik het nog steeds niet te geloven. Elke keer als ik weer een bloeding heb denk ik dat was het dan. Het is dan ook niet een druppeltje maar echt met stolsels. Mijn hormoonspiegel is afwijkend en ook het feit dat het kindje niet groeide zoals het moest geeft niet echt vertrouwen. We hebben een beetje moeten gokken en de uitgetelde datum vastgesteld op 01-07. Nu is het duimen dat het kindje door blijft groeien in een normaal schema. Mijn partner is zo blij en kan me echt aankijken of ik een lopend wereldwonder ben. Hoe slecht ik me ook voel en eruit zie, in zijn ogen ben ik nu op mijn mooist ooit. Het werd pas echt werkelijk toen we mijn stiefdochter gingen vertellen dat ik zwanger was. Wat een geweldige reactie was dat! Net zoals toen we het mijn familie gingen vertellen. Iedereen vol ongeloof en super blij met het nieuws waarvan we gedacht hadden het nooit te gaan vertellen. Het kost me vaak moeite om er niet negatief over te praten. Ik mijn hoofd was dit zo uitgesloten en iedereen om me heen is nu zo hoopvol. Ik ben bang dat ik nog faal en mijn lichaam het kindje niet lang genoeg zal dragen en dat ik daarmee iedereen teleurstel. Het euforische gevoel wisselt zich af met angst. We houden ons maar vast aan de gedachte dat dit kindje wel heel graag wil leven. Het kon niet meer overleven in het lab en dan weet het tegen alle kansberekeningen in in mijn lichaam te gaan groeien. Het stuk waarvan de artsen hadden gezegd dat het onmogelijk was. Een goede eicel kweken was al bijna onmogelijk maar het allerlastigste zou het innestelen zijn…..

De zorg over de grens is afgesloten. Dankbaar dat we de zorg buiten de grenzen hebben mogen ontvangen wat in Nederland niet mogelijk was, nu  is het tijd om de controles dichterbij huis te zoeken. Inmiddels heb ik mijn Intake gehad in het Zuyderland en mag ik gecombineerde zorg ontvangen van de gynaecoloog afwisselend bij mijn eigen collega’s.
Starend met een glimlach naar de onvruchtbaarheidsverklaring ben ik nu 15 weken zwanger van een jongetje (zoo blij want dit kindje hoeft in ieder geval nooit ongesteld te worden 😉 )

In gedachten nog steeds bij alle lieve mensen die ik heb leren kennen die wel nog moeten knokken voor die ene positieve test een verzoekje vanuit mij: denk aub goed na voordat je de vraag stelt wanneer er een kindje gaat komen bij iemand!

Volgende week zondag op 14 januari a.s. om 20:15 uur volgt het laatste deel van deze blog – deel 8. Dan zullen we jullie meenemen in het moment waarop we onze (bonus)dochter van 14 jaar het nieuws van deze zwangerschap. Een zwangerschap waar dit meisje zo op gehoopt had om eindelijk een eigen broertje in haar armen te kunnen sluiten.

 

 

 

8 Comments

  • Vh schreef:

    O wauw!! Alle delen in één keer achter elkaar gelezen. Met tranen in mijn ogen.. Gefeliciteerd!!!

  • Mendel vliex schreef:

    Ik lees dit met tranen in mijn ogen, wat een bijzonder verhaal! Hartverwarmend en eerlijk hoe je verteld over je wisselde gevoelens, ik leef helemaal met jullie mee. Gefeliciteerd met je zwangerschap!!!

  • Sabrina ten Lohuis schreef:

    Geweldig,! Heb der gewoon kippenvel van!
    Super mooi geschreven het is jullie zo gegund.
    Mooie mensen verdienen dit.
    En jij hebt zo’n groot hart!

    X Sabrina

  • Fauve Mols schreef:

    In een woord prachtig!!!!
    Zo speciaal, zo’n wondertje..
    Heel veel geluk, ik hoop dat je angst snel af mag nemen en plaats mag gaan maken voor vreugde en vertrouwen..
    Wij duimen heel hard mee dat alles goed blijft gaan.
    Jullie verdienen het!

  • Mil schreef:

    Oh wat blijven je verhalen herkenbaar! Ik vind het zo knap dat jij je kinderwens wel los kon zien van anderen.
    Ik was wel helaas de gene waarvan het wereldje langzaam kleiner werd omdat er veel te pijnlijk was. Maar ook toen ik zwanger was heb ik het nooit op fb gezet omdat ik weet hoe pijnlijk het kan zijn om het te lezen.
    Daarnaast herken ik je angst om jezelf over te geven om te genieten…
    Ik heb een beetje geleerd om het te nemen zoals het komt, al is het nog zo moeilijk.

    Succes in je verdere zwangerschap en ik ga voor je duimen dat je kleine man lekker zal gaan groeien!

  • Yvonne Oosterman schreef:

    Wat een heftig en ontroerend verhaal! Ook ik weet met 2 ivf kindjes maar al te goed dat zwanger worden niet vanzelfsprekend is en ook ik weet hoe hard de ongezouten opmerkingen van mensen kunnen aankomen… Ook mannen kunnen er wat van.. “moet ik het anders even voordoen?” kreeg ik meermaals te horen. Probeer dan die opmerkingen zonder te blozen van kwaadheid maar eens weg te slikken. Men heeft geen idee hoe hard zoiets aan komt. Ik hoop voor jullie van harte dat alles goed blijft gaan en dat je lichaam je dit keer eens niet in de steek laat, man wat heb je moeten doorstaan pfff. Een dikke proficiat is zeker op z’n plaats en héél véél geluk voor de toekomst gewenst!!

  • Svenja v Haren schreef:

    Wow, ook ik heb alles achter elkaar gelezen. Wat een verhaal en hoe moeten jullie je hebben gevoeld. Gedurende de hele periode en ook de afgelopen 15 weken. Wat een volhouders! Vanuit hier in ieder geval ontzettend veel respect voor jullie maar bovenal van harte gefeliciteerd en heel veel geluk! We blijven duimen! Hopelijk volgt nu een periode waarin jullie kunnen genieten.

  • Angelique D'Amico schreef:

    Wij zijn zo blij voor jullie nogmaals proficiat met jullie zwangerschap !!!!
    weet zelf heel goed hoe jij je hebt gevoeld omdat het bij ons ook lang geduurd heeft en toen eindelijk naar heel wat behandelingen van het ziekenhuis raak was
    kon ik het niet geloven tot dat ik jou opbelde en jij ons diezelfde avond liet komen voor de eerste echo OMG ik was echt zwanger !
    Jullie hebben me vele malen gerust gesteld want ik was ozoo bang om ons kostbare kindje te verliezen waar we zolang op gewacht hadden.
    Gelukkig is alles goed gedaan en een gezonde zoon gekregen.
    En dat gunnen wij jullie ook , na dat hele lange wachten worden jullie beloond met een prachtig geschenk.
    Ik brand voor jullie kaarsjes.
    Heb al je blogs gelezen echt een respect hoe je je gevoelens deeld echt heel erg herkenbaar allemaal.
    Probeer vooral te genieten van jullie zwangerschap.
    Knuffel van Angelique , Vittorio & Massimiliano D’Amico

Leave a Reply