fbpx

Zwangerschap en emotie – deel 1

Door 16 mei 2019 Zwangerschap

Zwangerschap en de emoties die daarbij komen kijken kunnen heel wat met je doen. Je bent zwanger en je hoopt negen maanden te kunnen genieten van al het moois dat groeit onder je hart. Maar dan loopt het anders, geen wolk van alleen maar blijdschap maar tranen. Gevoelens van onmacht en niet weten wat te doen.

Dankbaar zijn we dat Tessa in een vijfdelige blog haar verhaal met ons wil delen. Een blog waarin ze open en eerlijk verteld dat haar derde zwangerschap niet zo makkelijk verloopt dan ze verwacht had. Een blog waarin ze ons verteld hoe ze hier mee omgaat en welke hulp ze hierin zoekt.

——————-

Weer die spanning. Been there, done that -al twee keer eerder-, maar toch blijft die test spannend. Al wist ik eigenlijk het antwoord al… want: mega opgeblazen buik en buikgriep (krijg ik alleen of tijdens of vlak na de zwangerschap) al gepasseerd. Daarnaast was ik ook flink wat dagen overtijd. Maar toch, die test, blijft spannend. Maar binnen een drietal seconden stond daar toch echt een dikke vette streep. Gelijk man en moeder op de hoogte gebracht, want wat was dit derde kindje ook enorm welkom. Een snelle berekening: oeps, voor de derde keer een juli kindje. Ah, straks mooi één grote verjaardag vieren, we zagen het al helemaal zitten.

De weken vliegen voorbij, die andere twee draakjes houden me immers zo bezig dat ik er bijna niet bij stil kan staan. Eerste echo: leuk, kindjes mee en ja hoor, een boontje met een mooie stevige hartslag. “Joepie! We krijgen een baby” zegt onze oudste Amayah (3,5) als we hebben uitgelegd wat ze zojuist heeft gezien. De jongste, Eleana van 1,5 zal het allemaal een worst wezen. 😉
En wederom vliegen de weken voorbij. Hou niet eens de tel bij hoever ik ben.

Buikje laat zich al flink zien, maar ja “het is ook zo druk met die andere twee”. Daarbij zijn we de verbouwing in huis aan het afronden. Dit heeft flink wat stress en druk geleverd de afgelopen maanden, inclusief een auto die kapot ging en er dus een oplossing gevonden moest worden. En zo kunnen we nog even doorgaan met de waslijst aan “moetjes” die vele jonge ouders ongetwijfeld heel goed herkennen.

Ik? Ik voelde me fysiek in orde. Mag niet klagen. Net als de vorige keren geen misselijkheid, geen andere ongemakken behalve flink opgeblazen te zijn. En toch… kon ik niet genieten. Er heerste een onrust in mij. Iets klopte niet, ik voelde me niet vertrouwd met mijn zwangere lichaam, was enorm snel geprikkeld en had met de dag een korter lontje. Werd sneller en vaker buiten proportioneel emotioneel en boos.

Ach, die stomme hormonen ook. En we kabbelen door tot voorbij de 12weken. Prachtige echo, ik wist dat het mooi was, maar ergens leek het een vreemd kindje. Alsof dat niet mijn kindje was. Ik negeerde mijn gevoelens en ging door. De situatie verbeterde niet en ook tussen mijn man en mijzelf begonnen fricties te ontstaan. Steeds vaker voelde ik me machteloos. Eenzaam. Onbegrepen. Maar als ik mezelf niet eens begrijp, hoe kan Jeffrey mij dan snappen, laat staan een ander?! Inmiddels kwam ik op een punt waarbij ik iedereen die me nabij stond, vooral Jeff, van me af begon te duwen. Steeds meer zonderde ik mij af maar voelde me tegelijkertijd zó eenzaam…

De frustratie naar mijn eigen lijf en hoofd werd groter en groter. Met mijn andere 2 kindjes had ik weinig geduld. Ik herkende mezelf totaal niet meer.
Op zijn piek waren er zelfs een aantal momenten dat zodra ik buikpijn had van alle spanning, ik dacht “ach, als het misgaat, gaat dit gevoel tenminste weg”. De druppel was een ruzie tussen Jeff en mij om iets heel onnozels. De emmer stoomde volledig over. Ik stortte in en er bleef een hoopje ellende over…

Beide niet meer wetend wat we ermee moesten en ons ook serieus beseffende dat dit echt niet ok is. Dat ik mezelf niet meer ben. We belden de verloskundige die meteen de lijntjes in gang heeft gezet naar de POP poli. Het hoge woord was eruit: ik zat waarschijnlijk in een zwangerschapsdepressie. Net als een postnatale depressie, blijkt dit een serieus en echt iets te zijn.

De dagen die volgden was ik een wrak. Wanneer Jeff me vroeg wat ik wilde eten, kon ik daar zelfs geen antwoord op geven. Niks kwam nog binnen. Het moet ook loodzwaar en machteloos voor hem zijn geweest. Hij nam vrij van zijn werk en hield het huis en de boel eromheen gaande. Hoewel sommigen dit wellicht als vanzelfsprekend zien, ben ik hem enorm dankbaar. Voor zijn alertheid. Zijn handelen. Zijn paraatheid. Zijn onvoorwaardelijke steun.


Deel 2 van deze blog kun je volgen op donderdag 23 mei a.s. om 20:30 uur. Lieve Tessa, we zijn je enorm dankbaar dat je bereid bent je verhaal te doen. Je kwetsbaar durft op te stellen in de hoop dat andere mama’s iets aan je verhaal hebben. We kijken uit naar deel 2 van je blog.

7 Reacties

  • Agnes Stijnen schreef:

    Lieve Tessa en Jeff, jullie hebben een prachtige basis, die heb ik gezien en gehoord, maar vooral gevoeld. Ik wens jullie en jullie mooie dochters alle goeds toe, en als iemand… Dan kunnen jullie het… Samen…. Jullie komen er nog sterker uit.Al lijkt het nog zo donker, er is altijd een lichtje.

  • M schreef:

    Lieve Tessa,

    Als ik zo je eerste blog lees, lijkt het net als over mij zelf gaat.
    Ik ben “gelukkig” niet de enigste zwangere vrouw die het tijdens de zwangerschap heeft gehad. Nog een lange weg te gaan om mezelf weer te worden/zijn.
    Inmiddels ben ik al wel bevallen van een prachtige zoon (helaas wel 6 weken te vroeg) inmiddels is die nu 9w oud.

  • Ria Schellings schreef:

    Tessa ik vind het zo goed van je dat je je verhaal hier verteld, zeker omdat er toch een soort taboe op rust! Als je zwanger bent hoor je blij te zijn, maar als je hormonen en al wat daar bij hoort niet goed werken kun je daar als aanstaande moeder niks aan doen. Zelf had ik nog nooit van prenataledepressie gehoord. En denk dat velen met mij daar nog nooit van gehoord hebben! Het is goed dat daar over geschreven wordt, misschien dat andere aanstaande moeders zich daarin kunnen herkennen en dat zij dan ook hulp kunnen zoeken!

  • Laura v Lawick schreef:

    Je bent een mooi mens! Liefs.

  • Mari schreef:

    Heel herkenbaar. En blij dat ik niet de enige was. 3 kinderen en 3 keer een zwangerschapsdepressie. Nooit serieus genomen door de verloskundige.
    Achteraf heeft de gynaecoloog me vertelt dat hier echt iets mee gedaan had moeten worden.
    Ik durfde zelf ook niet naar de huisarts, bang dat ze me zouden opsluiten of vol met pillen zouden stoppen.
    Heel benieuwd naar de andere 2 blogs.

  • Sharon Hendrix schreef:

    Wat vervelend zeg hoe je je voelt. Respect voor je man hoe hij je helpt en de dingen overneemt. Succes en sterkte samen

  • Claudia schreef:

    Hi Tess wat mooi geschreven , je weet ik ben een belletje van jullie verwijderd.
    Fine family ties , Love you both

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.