fbpx

Zwangerschap en emotie – deel 2

Door 26 mei 2019 Zwangerschap

Zwangerschap en de emoties die daarbij komen kijken kunnen heel wat met je doen. Je bent zwanger en je hoopt negen maanden te kunnen genieten van al het moois dat groeit onder je hart. Maar dan loopt het anders, geen wolk van alleen maar blijdschap maar tranen. Gevoelens van onmacht en niet weten wat te doen.

Dankbaar zijn we dat Tessa in een vijfdelige blog haar verhaal met ons wil delen. Een blog waarin ze open en eerlijk verteld dat haar derde zwangerschap niet zo makkelijk verloopt dan ze verwacht had. Een blog waarin ze ons verteld hoe ze hier mee omgaat en welke hulp ze hierin zoekt. vanavond deelt ze deel 2 van haar verhaal met ons.


Gelukkig komt er snel beweging in de “hulplijnen” en mag ik binnen paar dagen al voor intake op de POP poli terecht, de week erop zit ik al samen met Jeff bij de psychiater van deze afdeling. Na een vragenformulier en een stevig (lees: lang en zeer emotioneel uitputtend) gesprek met zijn drieën is de conclusie niet mild: ze schaalt me in onder de tweede (van de 3) categorie voor depressieve klachten.

Dat wil zeggen: ze zijn aanzienlijk, niet te verwaarlozen, maar nog niet zo ernstig dat ik een gevaar voor mezelf, de baby, of mijn omgeving vorm. En dan mogen we kiezen: wel of geen medicatie, ofwel antidepressiva.
In beide scenario’s kleven er voor en nadelen. En we moeten stevig afwegen waar wij ons prettig bij voelen.

Risico’s, gevolgen, mogelijke bijwerkingen voor mij en de baby, voor zowel met als zonder medicatie. Er volgt een week waarin we dagelijks diepe gesprekken hebben. Terug gaan in de tijdlijn. En steeds meer punten weten aan te wijzen waar er al eerste signalen waren. Wij geloven daardoor dat de oorzaak dan ook al veel eerder ligt dan door de zwangerschap. Wellicht een burn-out achtig iets… We bespreken onze vermoedens en ze worden beaamt als zeer goed mogelijk.

Inmiddels ben ik bijna 25 weken zwanger, ongeveer 5 weken na het instorten. we besluiten eerst al het andere te proberen voor we aan medicatie gaan. We zullen onder controle blijven bij de POP poli, tot zeker een flinke tijd na de kraam periode. Regelmatige gesprekken en terugkoppelingen met de psychiater om de boel in de gaten te houden.

Daarnaast nu therapie (lichttherapie en gesprekken met een ggz medewerker) en verplicht huiswerk tot leren ontspannen, mindfulness en op zijn tijd voor mezelf kiezen. Ik ben met yoga gestart, we hopen gauw iemand te vinden die ons paar uur in de week kan helpen met wat dingetjes in huis of met de kinderen om mij wat te ontlasten. Jeff en ik praten dagelijks over hoe ik me voel en wat me juist wel of niet helpt. Hij neemt bijna standaard de “avond spits” met de kinderen nu op zich. Mijn lieve moeder probeert zo vaak (ondanks de 2u afstand) als ze kan langs te komen voor wat steun en ontlasting. 

Hoewel ik in inimini stapjes wat vooruitgang voel, in ieder geval al geen afkeer meer tegen mijn lijf en baby, ben ik er nog lang niet. Mijn geduld is nog altijd 0, mijn emmer zit om het minste alweer vol. Maar die ergste somberheid lijkt toch al wat op zijn retour… we blijven babystapjes maken, om een te harde terugval te voorkomen. Het gaat in ups en downs. Maar met het support team dat ik om me heen heb, heb ik vertrouwen dat we hier uit gaan komen! 

Deel 3 van deze blog kun je volgen op donderdag 30 mei a.s. om 20:30 uur. Lieve Tessa, we zijn je enorm dankbaar dat je bereid bent je verhaal te vertellen, je kwetsbaar durft op te stellen in de hoop dat andere mama’s iets aan je verhaal hebben.

De vele reacties die binnenkwamen na deel 1 geven aan dat dit onderwerp enorm leeft. We kijken uit naar deel 3 van je blog.

1 reactie

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.